Przez niedrożność rozumie się częściowe lub całkowite zamknięcie (zatkanie) światła jelita, utrudniające lub uniemożliwiające dalsze przesuwanie się treści pokarmowej. Pokarm zatrzymuje się przed przeszkodą jak woda przed tamą. Jeżeli dostatecznie wcześnie nie zostanie udzielona zwierzęciu pomoc, choroba kończy się śmiercią wskutek samozątrucia.
Niedrożność jelit mogą spowodować różne przyczyny, przede wszystkim tzw. ciała obce (niejadalne i niestrawne przedmioty), które zwierzę może połknąć w czasie zabawy lub aportowania. Dlatego zachorowują najczęściej psy młode i lubiące się bawić. Potrafią one połknąć laleczkę gumową, piłkę, kasztany, pestkę brzoskwini, kulkę, kamienie itp. Rzadziej niedrożność spowodowana jest połknięciem smoczka gumowego, korka od butelki, szpilki lub broszki, a nawet zegarka. Niektóre psy chętnie połykają kamienie, co na szczęście nie zawsze prowadzi do zaczopowania jelita.
W literaturze opisano przypadek połknięcia przez jamnika 180 małych kamieni, które wydalone zostały z kałem. Nie zawsze jednak zakończenie jest tak pomyślne. Szczególnie niebezpieczne są kapsle gumowe, używane do zamykania butelek oraz odgryzione kawałki kości gumowych, ulubionych psich zabawek, które trwale mogą przyssać się do ściany jelita. Niebezpieczne jest także dawanie psu do jedzenia papierowych i plastykowych osłonek z wędlin. Są one dla psa bezwartościowe jako środek odżywczy, a ponadto nie są trawione.^ Połknięte igły nie zamykają światła jelita. Jeżeli nie wbiją się w język lub krtań to przenoszone ruchem robaczkowym jelit wydostają się na zewnątrz z kałem. Bardzo rzadko zdarza się u psów przebicie ściany przewodu pokarmowego przez ostre szpiczaste przedmioty. Jednak nawet wtedy może organizm je unieszkodliwić doprowadzając do otorbienia. Przy podejrzeniu o połknięcie tego typu przedmiotu można psu podać do jedzenia papkę z gotowanych ziemniaków, gotowane siemię lub rozmoczony chleb, co ułatwia wydalanie igły lub szpilki.
Niedrożność przewodu pokarmowego może też być następstwem w pochwienia jelita polegającego na wsunięciu się jednego odcinka jelita w drugi. Wgłobione jelito szybko obrzęka i wypełnia wnętrze, zamykając światło tak, że treść pokarmowa nie może przejść dalej. Szczególną skłonność do powstawania tego schorzenia obserwuje się u owczarków niemieckich, a ponadto u psów chudych. U starszych zwierząt niedrożność jelit mogą spowodować guzy nowotworowe, zrosty pooperacyjne lub przepukliny. Szczególną postacią niedrożności jelit jest zatrzymanie kału w prostnicy (->- zaparcie).

Na niedrożność jelit wskazują 3 trudne do przeoczenia objawy:
1)całkowity brak apetytu,
2)częste wymioty,
3)brak wypróżnienia.

Po stwierdzeniu takich objawów należy natychmiast zgłosić się z chorym psem do lecznicy.W pierwszych godzinach po powstaniu niedrożności jelit kał znajdujący się za powstałą przeszkodą może być jeszcze przez zwierzę wydalony. Ostatnie jego partie są śluzowate. Często pojawiają się bóle brzucha, wskutek czego pies staje się niespokojny, częściej niż zazwyczaj zmienia miejsce lub skomli. Początkowo ciepłota ciała utrzymuje się w normie. Jej wzrost do 40°C, tłukące się tętno oraz osowiałość, wskazują na zatrucie organizmu niewydalonymi z jelit produktami, które ulegają gniciu, lub na zapalenie otrzewnej. Jest to już ostatni moment, w którym lekarz wet. może jeszcze zwierzę uratować. W miarę pogarszania się krążenia krwi perspektywy operacyjnego wyleczenia są coraz słabsze. Silny spadek ciepłoty ciała poniżej normalnej wskazuje na beznadziejny stan zwierzęcia.
Szybkość występowania i narastania niepomyślnych objawów choroby może być bardzo różna. W żołądku ciało obce może pozostawać przez wiele dni nie powodując szczególnych objawów aż do momentu przypadkowego wystąpienia wymiotów. Jeżeli ciało obce ulokuje się w którymś odcinku jelita, to opisane już objawy wystąpią tym wcześniej, im bliżej ujścia z żołądka utkwi niestrawny przedmiot. Przy uwięznieciu ciała obcego w końcowym odcinku jelita cienkiego może upłynąć wiele dni zanim pies wskutek rozwijającej się choroby padnie.
Rozpoznanie niedrożności ułatwia badanie rentgenowskie, zwłaszcza przy zastosowaniu środków kontrastujących.
Niedrożość jelit jest ciężkim, ostro przebiegającym schorzeniem, w którym każda zwłoka z udzieleniem właściwej pomocy może doprowadzić do śmierci psa. Domowe sposoby leczenia nie wchodzą w rachubę. Nie wolno także stosować środków przeczyszczających bez /wyraźnego zalecenia lekarza wet. Mogą one być podawane tylko w wyjątkowych wypadkach, po dokładnym zbadaniu psa. Najlepszym, najradykalniejszym i najszybszym sposobem postępowania jest operacyjne usunięcie ciała obcego z przewodu pokarmowego.
Jeżeli zauważy się, że pies połknął jakąś piłkę lub inne ciało obce, to oczywiście nie wolno zwlekać z udzieleniem pomocy aż do wystąpienia objawów niedrożności przewodu pokarmowego, a tylko natychmiast zgłosić się do lekarza wet. Przy utknięciu ciała obcego w żołądku często udaje się je usunąć bez zabiegu operacyjnego metodą opracowaną przez Christopha. Polega ona na wprowadzeniu kulociągu do żołądka uśpionego psa i wyciągnięciu ciała obcego pod kontrolą rentgenowską.
W leczeniu nowotworów, uwięznięcia jelit w przepuklinie oraz wgłobieniu jelita, które prowadzą do przemieszczenia tego narządu stosuje się inne środki. Możliwość przeprowadzenia operacji zależy od rodzaju schorzenia podstawowego i stanu ogólnego zwierzęcia.