Odmiedniczkowe zapalenie nerek jest następstwem wstępujących zakażeń bakteryjnych dróg moczowych. U starszych psów potencjalnymi ważnymi czynnikami predysponującymi są zwężenie dróg moczowych, kamienie moczowe i proces nowotworowy. Zakażenie bakteryjne nerki może być ostre lub przewlekłe, ogniskowe lub rozsiane. Zwykle nerki psów z zaawansowanym odmiedniczkowym zapaleniem są małe i bliznowate.
W ostrym uogólnionym odmiedniczkowym zapaleniu nerek mogą wystąpić gorączka o różnym stopniu nasilenia, letarg, brak łaknienia, wymioty, bóle nerek, leukocytoza, bakteriomocz, ropomocz i wałeczki nerkowe. U psów z przewlekłym odmiedniczkowym zapaleniem nerek objawy kliniczne mogą być często słabo zaznaczone, ale można u nich także stwierdzić wielomocz, zwiększone pragnienie, niezdolność do zagęszczania moczu, powracający bezobjawowy bakteriomocz lub nawracające zapalenie cewki moczowej i pęcherza moczowego. Jeśli uogólniony proces chorobowy dotyczy obydwu nerek, to objawy kliniczne i wyniki badań laboratoryjnych są charakterystyczne dla zaburzeń czynności nerek. Rozpoznanie oparte jest na danych z wywiadu, badaniach fizykalnych i wynikach badań laboratoryjnych (badanie morfologiczne krwi, profile biochemiczne surowicy krwi, analiza moczu, ilościowe posiewy moczu), badaniach rentgenowskich i ultrasonograficznych. W leczeniu uwzględnia się terapię przeciwbakteryjną i eliminowanie czynników predysponujących. Proces usuwania bakterii z nerek jest bardzo trudny i zwykle wymaga 68 tygodniowej terapii przeciwbakteryjnej. U zwierząt z mocznicą wdrażana jest jednocześnie terapia wspomagająca czynność nerek.